Comedy Workshop 5

Ok, weer een stapje verder.

Gisteren was de laatste les van de workshop. Het optreden is op 28 april en iedereen is er klaar voor. Het wordt een avondvullende show met choreographieën, pluimen in ons gat, een showtrap en een publiek dat door de knieën gaat na de zoveelste staande ovatie.

Nee, laten we wel wezen: dat van die staan de ovaties, ok, maar enkel als er geen stoelen staan om te kunnen zitten. Er is nog werk aan de winkel, maar iedereen maakt flinke vorderingen. Enkele opvallende dingen bij mijn collega-studenten:
- De onzekerheid over eigen kunnen en over 'het materiaal' slaat toe, en grotendeels onterecht. Niet dat je niet mag twijfelen en sleutelen aan je tekst, maar elk heeft een sterk onderwerp waarmee je vlot 5 minuten kan vullen. Ook de presence is voor de meesten echt geen probleem.
- We beginnen op de juiste manier te sleutelen aan onze teksten: concentreren op de kern, balast wegsnijden, dingen toevoegen die de mensen aanspreken.
- Als we het hebben over dingen die dichter bij onszelf staan, gaat het vertellen veel vlotter en komt het ook duidelijker over bij het publiek. (sluit zeer nauw aan bij het vorige puntje)

En voor mijn eigen tekst?
Ik had me voor de les van gisteren gecontentreerd het "open staan naar het publiek" ipv me achter mijn micro te verstoppen en als een tgv door mijn tekst te razen. Dit deed ik door vragen aan de zaal te stellen, en grappen beter te zetten. Hierop kreeg ik achteraf positieve reacties van Nigel en mijn medestudenten, dus dat viel mee. Nigel zei dat hij me beter verstond dan vorige keer, en dat is voor mij heel belangrijk. (Ik ben destijds aan Academie begonnen omdat ik onduidelijk praatte, met de bedoeling dictie te volgen, of als een soort therapie. Wel met in het achterhoofd ooit conferences te doen, want 8 jaar geleden heette dat nog niet stand up comedy)
De tweede helft van mijn verhaal staat nog niet op punt, en dat betekende dat ik tijdens mijn act mijn tekst begon te wijzigen, wat funest is voor de feestvreugde. Dat kreeg ik ook te horen van mijn medestudenten. Het is wel handig te weten dat mijn eigen gevoel hier klopte met de commentaren.

Zelf vond ik mijn act van gisteren een hele vooruitgang:
- Ik durf het publiek aanspreken, en dat werd geapprecieerd.
- Ik heb tijdens de tweede helft een aantal grappen verzonnen die op dat moment zwaar de mist ingingen, maar die ik zeker ga uitwerken voor volgende keer.
- Ik ging beter om met dat vervelende ding voor mijn neus, die microfoon.

Gelukkig heeft Nigel nog een extra avondje workshoppen kunnen regelen, enkele dagen voor het optreden. Dat geeft ons de kans om nog wat te sleutelen, en voor The Big Event toch nog eens uit te testen...